De afgelopen weken had ik drie interacties die bijna copy-paste op elkaar leken.
Een dr. prof., een huisarts en een docent.
Alle drie sleutelfiguren.
Alle drie in posities waar luisteren en nuance cruciaal zijn.
En alle drie deden het tegenovergestelde.
Ze lazen niet wat ik schreef, maar vulden in.
Ze hoorden niet mijn woorden, maar hun eigen aannames.
Ze spraken vanuit status, niet vanuit inhoud.
Ze gingen uit verbinding en speelden op de man.
Communicatie werd confrontatie, manipulatie — een poging tot machtsbehoud.
Statusverslaving in actie.
En het mooie? Als je zelf bij de feiten blijft, kan niemand je frame overnemen.
Niet de dr. prof., niet de huisarts, niet de docent.
De hefboom die we laten liggen
Stel je voor: één CEO met 200 medewerkers.
Hij laat status vallen.
Hij leert hoe hij veiligheid kan creëren, echte communicatie kan voeren en verbinding kan maken.
En hij leeft dat ook voor aan zijn team, zijn personeel, zijn klanten. Gewoon door te doen. Door te zijn.
Dat sijpelt door naar gezinnen, familie, vrienden.
En die CEO? Die beïnvloedt ook zijn collega-CEO’s.
Die inspireren weer hun eigen managementteams, hun personeelsleden… en zo rimpelt het verder.
Een klein beetje meer zelfverantwoordelijkheid claimen en je verandert een hele keten.
Het hoeft niet eens volle zelfreflectie of presence te zijn zoals ik het leef.
Een stukje, een begin, is al genoeg.
Want als zelfs zij gevangen blijven in hun eigen statusverslaving, hoe gaan we dan ooit verder komen?
En ja — dit werkt ook bottom-up. Met genoeg spiegels kan een leider niet anders dan meegaan… of vertrekken.
Maar de impact is gewoon zoveel groter én sneller als het bij de leiding begint.
Somatische check: wat doet jouw buik of borst op het moment dat iemand écht niet naar je luistert?