Het schoot me te binnen tijdens een wandeling. Zo’n gedachte die zich niet aandient als inzicht, maar als observatie-met-prikfunctie:
“Heb jij je hogere zelf al ontmoet?”
Is dat eigenlijk niet gewoon een subtiele vorm van spiritual bypassing? Of erger nog: spiritueel narcisme?
Ik zie het vaak terug in spirituele kringen, bewustzijnsworkshops en holistische coaching:
De taal van het “hogere zelf”, “hogere trilling”, “hogere missie”.
En hoewel die begrippen op zich best waardevol kunnen zijn, sluipt er iets gevaarlijks binnen als we niet opletten.
Want wat betekent het eigenlijk, “je hogere zelf ontmoeten”?
En waarom klinkt het dan vaak als:
– “Ik wel, jij nog niet.”
– “Mijn hogere zelf heeft gezegd dat ik dit moest doen.”
– “Dat is niet meer aligned met mijn frequentie.”
Alsof het hogere zelf een soort spirituele directie is, met hotline naar het universum, die je automatisch boven anderen plaatst.
En precies dát is het probleem: het creëert een hiërarchie van bewustzijn.
Een spiritueel klasseverschil.
Een verkapt statusspel — maar dan met palo santo en engelenkaarten.
Het ego in een nieuw jasje
Wat ik zie: het “hogere zelf” wordt vaak niet ervaren, maar geïncorporeerd als een nieuwe identiteit.
Een geüpgradede versie van het oude ego.
Niet weg van het ego, maar via het ego naar een spirituele status.
En dat is spiritueel narcisme in z’n zuiverste vorm.
Het voelt verlicht, maar het versterkt de afscheiding.
Het klinkt verbonden, maar het is vaak dissociatief.
Het lijkt wijs, maar het vermijdt de echte rauwheid van mens-zijn.
En dan zitten we in spiritual bypassing:
– We praten over alignment, maar voelen onze woede niet.
– We channelen licht, maar vermijden onze schaduw.
– We claimen wijsheid, maar kunnen geen sorry zeggen.
Een hogere zelf dat geen hiërarchie nodig heeft
Wat als je “hogere zelf” niet iets is dat je moet ontmoeten, maar iets dat je belichaamt?
Niet via woorden, maar via je aanwezigheid.
Niet als status, maar als rust.
Niet als ‘boven’ anderen, maar diep in het nu.
Misschien is je hogere zelf geen entiteit, geen stem, geen identiteit.
Maar gewoon het deel in jou dat:
– stopt met vergelijken,
– niet hoeft te overtuigen,
– en zacht aanwezig blijft, ook als het ongemakkelijk wordt.
Dan is er niets meer “hoger”.
Dan ben je gewoon hier.
Echt.
En dat is al moeilijk genoeg.